Şiirimsi (2006)

Açıldı kanatları kocaman

Yollar açıldı

Upuzun,

Sonu görünmeyen yollar

Gel dedi sen de.

Eğdi başını arkasına bakarak

Taşırım ben senin yükünü de

Koca bir balyoz vurmuştu

Masaldaki fasulyeden inen dev

Yoktu yol üzerinde

Ne şehir ne binalar

İnsanlar…

Sadece toprak yollar

Ah dedi bu göçler…

Bu gidişler

Bu dönüp de bulamayışlar

Bulup da yeniden başlayamayışlar.

Kır dedi kanadımı

Ben senin dört mevsimini severim.

Ama en çok baharını severim

Yeşil yapraklarını

Bitmeyen şarkılarını

Utangaç bakışlarının ardından

 beni süzen gözlerini…

Yolculuk başlamıştı bile

Mırıldandı durdu bütün gece

Duymasındı ne bir yaprak hışırtısı

Kum fırtınası

Korktukça uzaklaşıyordu

Kalmak istedikçe gidiyordu

İkisine de yeterdi onun kocaman

Bembeyaz kanatları

Bulutların arasına götürürüm seni

Bozarız gökyüzünün şeklini

Çalarım sana mavisinden

Bulutların beyazından

Geceyi boyarsın

Duvarındaki resimler gibi

Rengarenk

Siyah da olmalı

Yola çıkmalı bazen

Biraz duman alıp getirmeli

Uzak ülkelerden

Ve yollar..

dönüşü olmalı

Gittiği gibi gelmeli
her giden

yıl 2013 yine kaçmak var aklımda!

gitmem gerek yine

yeni bir yolculuk bulmalıyım kendime

sırt çantama bir kazak bir pantolon koymalıyım

kitap almalıyım yanıma

ama en çok defter

yazmam gerek en uzun en sıkıcı en karanlık

gitmem gerek herhangi bir yere

bir başıma

aradığım bir şey yok

peşinden gittiğim...

canım yol çekti işte

tanımadığım bilmediğim yollarda yürümeli

sonra bir yerde oturup şekersiz çayımı içmeliyim

şıngırdatmadan sessizliği

keyifli bir manzaraya karşı

bir koşu gidip bir koşu geri dönmeliyim

hiç gitmemiş gibi yapmalı

ama döndüğümde bir şeyler değişmiş olmalı

yolculuk zamanım geldi

uzaklaşmak kalabalıktan

ve yalnız kalmak, gerçekten

öyle istiklalde tek başına yürümek gibi

ya da bir kahve için köşede bir yere oturup da
insanlara arkanı dönmek gibi değil

sıkıcı pis bir yalnızlıktan bahsetmiyorum

aksine özgürlüğün damağına yapışıp kaldığı

gözlerinin uzakları görebildiği

dünyayı ayaklarımın altına alıp da

ruhumu yüksek bir salıncakta rüzgara karşı sallandırdığım

derin bir nefes alırken

kollarımın hiç yorulmadan saatlerce itebildiği...

yeniden dünyaya düşecek olduğumu bilsem de

rüzgarın karıştırdığı saçlarımdaki düğümler

ve çarpışı yüzüme soğuk

hissettiğim o güç, o özgürlük, o huzur...

hiç bitmeyecek yollar

ve yola çıkmak için duyulan arzu

iplerimi kesmek için babamın verdiği kör bir çakı

kesip kesip kurtulacağım

ve döndüğümde yeniden bağlayacağım iplerimi bir bir

güzel olan zaten gidebilmenin kendisi

gittiğin yerde kalmak zorunda olmayışın...

güzel olan yolculuğun kendisi.

güzel olan istediğin an

yalnız kalabilme lüksüne sahip olman.

sorunlarınızın ağaçta bittiğini düşünün erik gibi mesela. boyunuzun yetiştiği yerdekileri çatır çutur yersiniz sonra orada yenileri çıkar onları da bir güzel kopartırsın dalından, hiç zorlanmadan. ağacın tepesindeki erikler de gün geçtikçe kızarır, büyür kocaman olur ve çürür zamanla. ama onlara ulaşmak zordur. Yukarıya baktığınızda görürsünüz ama aşağıdakileri toplamak varken yukarı çıkmak işinize gelmez, zor gelir. işte bizim gündelik çabalarımız: her gün bir yenisi eklenen ufak tefek aşılabilir ve dalından kopardıkça ufak mutluluklar yaşadığımız.. ve büyük kocaman sorunlarımız: ulaşmak için çaba gerektiren, olgunlaştıkça tadı kaçan ve uzanmak istemediğimiz ama her zaman ağacın tepesinde bize bakıp bakıp kırmızı kırmızı gülen..

ŞAPKACI

Acaba Şapkacı bana da sorsaydı tepetaklak atmadan yeryüzüne benden de bir potter efenimesöliim bi artis bi yazar bi ressam bi bişiy olur muydu benden gayrı.. Hayır hayır dur ben ondan olmicam şunu olucam deseydim ya da oraya indirme beni şuraya koy diye googlemapte parmağımla gösterseydim falan. ne biliyim en azından seçenek sunsaydı 4 tane, gryfindor olsun diğerkisi kötüymüş sıkıcıymış banane sevmedim ben onu derdim belki de. önce bi oryantasyon falan olsaymış ya da üniversite gezileri gibi bişey. bi dünyagözüyle görseymişim Şapkacının eline düşmeden önce.