Açıldı kanatları kocaman
Yollar açıldı
Upuzun,
Sonu görünmeyen yollar
Gel dedi sen de.
Eğdi başını arkasına bakarak
Taşırım ben senin yükünü de
Koca bir balyoz vurmuştu
Masaldaki fasulyeden inen dev
Yoktu yol üzerinde
Ne şehir ne binalar
İnsanlar…
Sadece toprak yollar
Ah dedi bu göçler…
Bu gidişler
Bu dönüp de bulamayışlar
Bulup da yeniden başlayamayışlar.
Kır dedi kanadımı
Ben senin dört mevsimini severim.
Ama en çok baharını severim
Yeşil yapraklarını
Bitmeyen şarkılarını
Utangaç bakışlarının ardından
beni süzen gözlerini…
Yolculuk başlamıştı bile
Mırıldandı durdu bütün gece
Duymasındı ne bir yaprak hışırtısı
Kum fırtınası
Korktukça uzaklaşıyordu
Kalmak istedikçe gidiyordu
İkisine de yeterdi onun kocaman
Bembeyaz kanatları
Bulutların arasına götürürüm seni
Bozarız gökyüzünün şeklini
Çalarım sana mavisinden
Bulutların beyazından
Geceyi boyarsın
Duvarındaki resimler gibi
Rengarenk
Siyah da olmalı
Yola çıkmalı bazen
Biraz duman alıp getirmeli
Uzak ülkelerden
Ve yollar..
dönüşü olmalı
Gittiği gibi gelmeli
her giden
her giden
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder